آب انار برای مبتلایان به دیابت یا بیماری قند نیز مفید است. بر پایه چندین مطالعه مختلف کلینیکی، هر چند انار مقدار نسبتا زیادی کربوهیدرات دارد، اما تناول محدود آن می تواند کلسترول را کاهش داده و نقش حفاظت از رگها در مبتلایان به دیابت ایفا کند. بخش زیادی از مولکول های قند طبیعی در انار به پلی فنل های آنتی اکسیداتیو متصل هستند. بر پایه مطالعات "روزنبلات" و همکارانش در سال 2006 میلادی، مصرف آب انار در مبتلایان به دیابت نه تنها باعث افزایش قند خون، کلسترول، چربی ها و اسیدهای چرب نمی شود بلکه حتی تاثیر مثبت بر این فاکتورهای خون دارد و استرس اکسیداتیوی در عروق و رگها را بشدت کاهش می دهد.از آنجا که عروق خونی مبتلایان به دیابت، به دلیل تغییر وضعیت متابولیسم آنها بطور ویژه ای در معرض خطر هستند، تاثیر حفاظتی پلی فنل های آب انار بر روی رگها، یک ویژه گی و خصوصیت مطلوب است.مبتلایان به دیابت نوع 2 که مجبور به تزریق انسولین نیستند، به مدت 3 ماه روزانه 50 میلی لیتر کنسانتره آب انار (250 میلی لیتر آب انار بر مبنای 1:5 غلیظ شده) نوشیدند تا پژوهشگران تاثیرات شدید ضداکسیداتیو و حفاظت از رگها و عروق در خون را ثابت کنند."روزنبرگ" و همکارانش در سال 2006 میلادی نشان دادند که اثر حفاظت از رگها در آب انار به ویژه به خاطر ترکیبات پلی فنلی- قندی است. بعلاوه آب انار بر متابولیسم کلسترول در مبتلایان به دیابت اثر مناسب دارد. پژوهشگران در سال 2006 میلادی به 20 مبتلا به دیابت دارای ناراحتی های متابولیسم چربی و میزان بالای کلسترول، روزانه 30 میلی لیتر کنسانتره آب انار دادند و پس از 8 هفته نتایج شگفت آوری مبنی بر کاهش کلسترول "ال.دی.ال." و کل کلسترول کسب کردند اما مقدار تری گلیسرید و کلسترول "اچ.د.ال." این افراد تغییری از خود نشان نداد. طبیعی است که تاثیرات اندک کنسانتره آب انار بر کاهش میزان کلسترول را نمی توان با تاثیر داروی کاهش کلسترول مقایسه کرد. مبتلایان به دیابت بایست با وجود ویژه گی ها و خصوصیت های آب انار، صرفا از آب این میوه در حد میانه و متوسط ( بر پایه مطالعات 250 میلی لیتر) و نه بیش از اندازه تناول کنند.از سوی دیگر فنل های انار برای مقابله با سرطان پروستات مفید هستند. سرطان پروستات بیشترین نوع بیماری سرطان در مردهاست و اغلب نوعی از سرطان است که در سنین بالا و بطور کند رشد می کند. بر پایه مطالعات پژوهشگران آمریکایی، 60 تا 70 درصد از مردان مسن در زمان مرگ سرطان پروستات نیز دارند اما صرفا 3 درصد به خاطر این نوع سرطان جان خود را از دست می دهند. بدین خاطر موسسات تخصصی اورولوژی در اروپا و آمریکا، روش هایی چون "انتظار توام با مراقبت" یا "مراقبت فعال" را به عنوان شیوه های معقول پیشگیری سرطان پروستات برسمیت می شناسند.در حالیکه معالجه با استمداد از عمل جراحی و اشعه درمانی در جوانان مبتلا به سرطان پروستات به عنوان موفقیت آمیزتر قلمداد می شود، شیوه "انتظار توام با مراقبت و کنترل" به ویژه برای بیماران مسن (از 75 سالگی به بعد) یک شیوه درمانی با ارزش محسوب می شود. در شیوه "انتظار توام با مراقبت"، مدت زمان بین تشخیص بیماری و ظهور نشانه های آن اکثرا بسیار طولانی است و 85 درصد از مبتلایان بطور میانگین 10 سال زنده می مانند که این نرخ صرفا اندکی کمتر از عمل جراحی پروستات است.نتایج یک شیوه "انتظار توام با مراقبت" را می توان با تدابیر معقول تغذیه ای از جمله مصرف انار، چای سبز، لیکوپین رب گوجه فرنگی، سویا، ویتامین ای، سلنیوم، گوشت کم اما سبزی زیاد، میوه، تغذیه گیاهی، ماهی و همچنین تحرک زیاد و رفع تنش و استرس در زندگی روزمره بهبود بخشید.یک مطالعات در سال 2008 میلادی نشان می دهد که چنین تدابیری می تواند پیشرفت بیماری را حداقل 2 سال به تاخیر بیاندازد.بیمارانی که برای شیوه "مراقبت فعال" تصمیم گرفته اند، باید در باره عوارض جانبی و امتیازات یک روش درمانی مهاجم و زودهنگام از جمله عمل جراحی و اشعه درمانی کاملا فکر کنند. در شیوه "مراقبت فعال" که تحت نظر یک پزشک انجام می گیرد، چنانچه به دلیل پیشرفت بیماری ضروری شود، می توان در هر زمان تدابیر و گام های معالجه از طریق عمل جراحی و اشعه درمانی را اتخاذ کرد.نه تنها بیماران دارای ریسک پایین ابتلاء به سرطان که روش "مراقبت فعال" را پیش گرفته اند، بلکه حتی مردانی که میزان آنتی ژن اختصاصی پروستات (پی.اس.آ.) آنها پس از یک معالجه ابتدایی مجددا عود کرده است، اغلب اراده قوی دارند تا وضعیت سلامتی خود را از طریق تغییرات شیوه زندگی و تغذیه خود بطور فعال بهبود بخشند. رشد سرطان پروستات، تابع هورمون های جنسی است و "آندروژن" ها که هورمون های جنسی مردانه هستند، یک نقش برجسته در این امر ایفاء کرده و رشد تومور را تقویت می کنند. آندروژن ها از طریق مولکول های گیرنده یا اصطلاحا رسپتورهای آندروژن اثر می گذارند. "اوستروژن" ها که هورمون های جنسی زنان هستند نیز بر بافت های پروستات تاثیر می گذارند.تاثیر اوستروژن به ویژه در مردان مسن، شدید است و از طریق رسپتورهای اوستروژن "آلفا" و "بتا" اثر می گذارد. این دو نوع هورمون در پروستات مرد نیز وجود دارد. اتصال اوستروژن به رسپتورهای "اوستروژن آلفا"، باعث رشد سرطان پروستات می شود اما "رسپتور اوستروژن بتا"، رشد سلول و همچنین ساخت رسپتورهای آندروژن را متوقف کرده و از تمایز دادن بافت حمایت می نماید.این دو نوع رسپتور یک تاثیر متقابل دارند و از مدت ها پیش مشخص است که میزان اوستروژن که به عنوان نمونه هنگام اضافه وزن و یا مصرف طولانی قرص ضد بارداری افزایش می یابد، رشد غیرعادی سلول را تقویت کرده و در پیدایش سرطان سینه نقش دارد. شبیه این تاثیرات در سرطان پروستات نیز مشاهده شده است. بدین خاطر مواد "آنتی اوستروژن"، بدن را در برابر سرطان های تابع هورمون محافظت می کنند.در حالیکه تخم و روغن انار، تاثیرات اوستروژنی دارند، رب انار سرشار از تاثیرات آنتی اوستروژنی است. آب انار فرمنت شده که میزان آنتی اوستروژن آن به روش بیوتکنولوژی ( تبدیل و تغییر با کمک میکروب ها، مخمرها و آنزیم ها در بیورآکتور یا بیوتانک) در هر میلی لیتر 50 میکروگرم است، می تواند از رشد سلول های سرطان سینه دارای رسپتور اوستروژن مثبت تا 80 درصد پیشگیری کند.بر پایه تحقیقات انجام شده در سال 2002 میلادی، آب انار فرمنت شده دو برابر آب انار معمولی قدرت پیشگیری از رشد سلول های سرطانی با منشاء هورمونی و غیرهورمونی را دارد.فنل های فرمنت شده انار می توانند حتی فعالیت "آروماتاز" سیستم کلیدی سینتز اوستروژن را متوقف کرده و بدین ترتیب ساخت اوستروژن در بافت چربی را کاهش دهند. این امر برای سرطان پروستات نیز بااهمیت است. بر پایه تحقیقات سال های 2004 و 2005 میلادی، آب انار فرمنت شده می تواند قوی تر از آب انار عادی و غیرفرمنت شده  با سلول های سرطان پروستات مقابله کند. باکتری ها در روده بزرگ، پلی فنل های آب انار را به مواد متابولیسم بسیار قوی تبدیل می کنند. به عنوان نمونه این باکتری ها قادرند "الاژیتانین" ها را به مواد متابولیسم موسوم به "اورولیتین" ها تبدیل کنند که از سرطان های وابسته به هورمون از جمله سرطان های سینه و پروستات پیشگیری می کنند.این اورولیتین ها به رسپتور اوستروژن آلفا متصل هستند اما آن را فعال نمی کنند و از این طریق یک اثر آنتی اوستروژن و ضد سرطان دارند. طبق تحقیقات سال 2007 میلادی، اورولیتین ها همچنین به طور به ویژه موثری از رشد سلول سرطان پروستات پیشگیری می کنند. طبق تحقیقات سال های 2002، 2004 و 2005 میلادی، آب انار فرمنت شده، اثرات ضد سرطانی و آنتی اوستروژن در برابر سرطان سینه و پروستات دارد.بر پایه تحقیقات سال 2002 میلادی، اوستروژن های گیاهی دیگری چون روغن کافور، کورستین، نارینژنین و لوتئولین به غلظت های اندک در رب انار وجود دارد که اثر ضعیفی دارند. این مواد نیز چون اوستروژن به رسپتور اوستروژن متصل می شوند اما در مقایسه با خود اوستروژن، یک اثر ضعیف تری دارند و با اثرات اغراق آمیز اوستروژن مقابله می کنند."3 بتا- آدیئول" ماده تجزیه شده از آندروژن، مهمترین فعال کننده بدن برای "رسپتور اوستروژن بتا" است و می تواند پروستات را در برابر رشد غیرکنترل، محافظت کند.پلی فنل های انار نه تنها فعالیت رسپتور اوستروژن را متوقف می کنند که تقویت کننده سرطان است، بلکه با جلوگیری از تجزیه "3 بتا- آدیئول" توسط آنزیم "سی.ابسیلون.پی.7- بی.1"، همزمان باعث افزایش غلظت "3 بتا- آدیئول" می شوند که نقش حفاظتی دارد.

منبع: سایت آلمانی آب انار

ادامه دارد...

COMMENTS

B

i

u

Quote

Code

List

List item

URL

نام *
ایمیل (For verification & Replies)
آدرس اینترنتی
کد   

فرستادن پیام