سرد است! آن قدر سرد که ذهنم یخ زده و به دنبال دلیلی برای این همه سردی می‏گردم. وجودم یخ زده. می‏ترسم به تلنگری بشکنم و فرو بریزم. احساس می‏کنم شفاف شده‏ام، نور از من رد می‏شود. یک قطره سرب توی چشمم درست می‏شود، سنگین است؛ مژه‏هایم را می‏کشد پایین. پلک پایینم دارد جر می‏خورد، این گلوله سربی زیادی سنگین است.

سرد است! خیلی سرد؛ نگاهی به شومینه می‏اندازم. دست‏های ذهنم روشنش می‏کند. گلوله‏ سربی چند تا از مژه‏هایم را می‏کند، روی گونه‏ام می‏خراشد و می‏رود پایین. نگاهش می‏کنم. یه گلوله‏ فلزی که با رد خون قرمز شده. سطحش را نگاه می‏کنم. خشن است. کم کم به زمین نزدیک می‏شود.

هر چه دورتر می‏شود، بزرگ‏تر به چشمم می‏آید. به زمان خیره می‏شوم: پیر، خشن، بی‏رحم، سنگین. گلوله‏ سربی کم‏کم به زمین نزدیک می‏شود.

کم

کم

کم

کم

کم

گلوله‏ سربی با زمین برخورد می‏کند. صدای انفجارش شیشه‏های پنجره را خرد می‏کند. خرده شیشه‏ها روی سرم می‏بارند.

هزاران چشم من، درخشنده و نورانی به سمت چشم من می‏آیند. توی مردمک‏های شیشه‏ها خرده‎های سرب را می‏بینم، یک لشکر زره پوش!

سرب هزار قسمت شده، موجی از خرده‏های سرب از پایین پرواز می‏کنند به سمت صورت من و ترکش‏هاش نیزه‏های ریزی می‏شوند که با کینه روی صورتم می‏نشینند.

تیرباران می‏شوم!

سرب‏ها، شیشه‏ها، سرب‏های توی شیشه‏ها، چشم‏ها، چشم‏های توی شیشه‏ها.

خون خون خون

خون خون

خون

خون جاری‏ست. آتش. شعله آتش این‏جا را تبدیل به جهنم کرده. ذوب می‏شوم. جاری می‏شوم کف اتاق.

خون، شیشه، سرب، آتش.

خون توی شیشه‏ها دو برابر می‏شود و تو به من نگاه می‏کنی. به این خونابه سرب و شیشه که کف پایت را خیس می‏کند، نگاه می‏کنی.

من مذاب زیر پای تو، تو را نمی‏سوزاند. تو فقط من را می‏بینی: یک دختر که سردش است، شومینه را روشن می‏کند. قطره اشکی را که از چشمم می‏ریزد حتی نمی‏بینی. تو فقط دختری می‏بینی که سردش است و حالا کنار شومینه خوابیده است. نگاه دو بعدی تو با نگاه چهار بعدی من هماهنگ نیست؛ هرگز.

و هر اتفاقی با اغراق توی زندگی من روی می‎دهد، تا زمانی که تو به اندازه کافی دوستم نداری.

^13/5/88

منبع : والس ادبي