|
نوشته شده توسط مولانا جلاالدين محمد مولوي
|
از جمادي مردم و نامي شدم | | وز نما مردم به حيوان سرزدم | مردم از حيواني و آدم شدم | | پس چه ترسم، كي ز مردن كم شدم | حمله ديگر بميرم از بشر | | تا بر آرم از ملايك بال و پر | بار ديگر از ملك قربان شوم | | آن چه اندر وهم نايد آن شوم | پس عدم گردم عدم، چون ارغنون | | گويدم كانا اليه راجعون | مرگ هر يك اي پسر، همرنگ اوست | | آينه صافي، يقين همرنگ روست | پيش ترك آيينه را خوش رنگي است | | پيش زنگي، آينه هم زنگي است | اي كه ميترسي ز مرگ اندر فرار | | آن ز خود ترساني، اي جان هوشدار | زشت رويي تست، ني رخسار مرگ | | جان تو هم چون درخت و مرگ برگ | از تو رسته است ار نكويست ور به دست | | ناخوش و خوش هم ضميرت از خودست |
|
COMMENTS