| آرايه هاي ادبي- التفات |
|
|
|
التفات در لغت به معنى رو برگرداندن و به چيزى توجّه كردن، از گوشه چشم نگريستن، و به چيزى روى برگرداندن است. ليكن در اصطلاح آن چنان است كه شاعر به هنگام سخن بدون انتظار ديگران، شيوه كلام را تغيير دهد . به عنوان مثال از اول شخص به سوم شخص توجه كند- و يا اين كه مخاطب به مغايب التفات نمايد. التفات را بدين نوع تقسيم كردهاند: از غايب به حاضر، از غايب به متكلّم، از متكلم به غايب ، از متكلّم به مخاطب ، از مخاطب به متكلم ، از مخاطب به مغايب در مطوّل تفتازانى، المعجم شمس قيس، بديع ابن معتز، الصّناعتين، نهاية اْلاَدَب، بديعُ القرآن، و دهها منابع بديعى ديگر، انواع و اقسام متنوّعى براى آرايه التفات بر شمردهاند كه هر يك دلهاى هنرمندان را روشنى بخشد و جانهاى نازك انديشان را. اى بخت من به دست من انداز دامنش وين سر ببين كه در قدم اُو چه مىكندشيخ سعدى: آه درد آلود سعدى گر ز گردون بگذرد در تو كافر دل نگيرد اى مسلمانان نفيركمال الدّين اصفهانى : موى سپيد هست خردمند را نذير اى غافل از زمانه به يك موى پند گير حكيم فردوسى : به ديوار پشتش نهاده بمرد بمرد و ز گيتى ستايش ببرد
( مشمول قانون کپی رایت سایت لحظات به یادماندنی ) |
COMMENTS