خـواجـه ابـوعـلى حـسـن بـن مـحـمـد بـن عـبـاس مـيـكـال نـيشابورى معروف به حسنك وزير در سال 416 به وزارت سلطان محمود غزنوى رسـيـد. وى مـردى مـحـتـشـم و صـاحـب ثـروت بـود. بـيـهـقـى در مـورد بـركـنـارى و قتل او چنين مى نويسد:

حـسـنـك كـه به روزگار جوانى ناكرداريها كرده بود و زبان نگاه ناداشته و اين سلطان مـحـتـشـم را خـيـر خير بيازرده از طرفى بوسهل زوزنى نيز كه از پدران هواخاهان خليفه (عـبـاسـى ) و مـردى مـتـعـصب بود در بد نام كردن وزير حسنك اقدامات لازم نمود. سرانجام مسعود حكم بركنارى وزير بيدار دل خود را صادر كرد و دستور داد رسمهاى حسنكى نو را بـاطـل كـنـنـد. حـسـنـك مـحـبـوس و آنـگـاه به اتهام قرمطى بودن به دار آويخته شد و به قـول بـيـهـقـى هـمـه خـلق بـه درد بـگـريـسـتـنـد حـسـنـك مـرگ را بـه خـاطـر اسـتـقـلال وطـنـش پـذيـرفـت . بـيـهـقـى گـويـد حـسـنـك قـريـب هـفـت سـال بـر دار بـمـانـد چـنـان كـه پـاهـايـش هـمـه خـود تراشيد و خشك شد. يكى از شعراى نيشابور در سوگ مرگ حسنك سرود:

COMMENTS

B

i

u

Quote

Code

List

List item

URL

نام *
ایمیل (For verification & Replies)
آدرس اینترنتی
کد   

فرستادن پیام