|
نوشته شده توسط گروه تاريخ
|
در يـك روز مـجـلسـى از حـكـمـا، بـا حـضـور كـسـرى انـوشـيـروان منعقد و اين سؤال مطرح گرديد كه بزرگترين بدبختى كدام است . يك نفر حكيم يونانى گفت : كه به نـظـرم پـيـرى و كودنى است كه با فقر و استيصال جمع شده باشد. دانشمند هندى گفت : امـراض جـسـم اسـت كـه بـه آلام روحـى اضـافـه شـده بـاشـد. بـزرگـمـهـر گـفـت : مـن خيال مى كنم كه بدترين مصائب و بدبختى براى آدمى آن است كه ببيند عمرش قريب به اتـمـام اسـت و كار نيكى نكرده باشد. اين جواب مورد پسند واقع شده و نظر حكماى خارجه را به طرف اين مهين ( بزرگ = اشاره دارد به بزرگهر ) دستور ( = وزیر ) جلب نمود .
|
COMMENTS