نام فیلم: شین (Shane)

کارگردان: جرج استیونس (George Stevens)

فیلمنامه: گوتری جونیور (A.B. Guthrie Jr)، برمبنای رمانی نوشته جک شیفر

موسیقی: ویکتور یانگ

بازیگران: آلن لد (Alan Ladd)، وان هفلینگ (Van Heflin)، جین آرتور (Jean Arthur)، جک پالانس (Jack Palance)

مدت زمان: ۱۱۸ دقیقه

شعار فیلم: آنجا هرگز مردی شبیه شین نیست، آنجا هرگز تصویری شبیه شین نیست.

تاریخ اکران: ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۳ در ایتالیا

ژانر: درام، وسترن

شین، وسترنی رمانتیک در حد یک شاهکار است. «شین» ششلول بندی کهنه کار است که در حالی به دره ای در وایومینگ می رسد که بین مزرعه دارن و گله داران آن ناحیه بر سر تصاحب زمین درگیری پیش آمده است. او در نهایت دره را از وجود اشرار پاک می کند، اما برای خشونت او نیز جایی در جامعه ای که نجات داده وجود ندارد، و او مجبور است همانگونه که مرموز به آن منطقه آمده بود، به همان ترتیب آنجا را ترک کند.

به خاطر اینکه هیجان فیلم بیشتر شود داستان از زبان پسرکی کم سن و سال بیان می شود، فیلم تحت تاثیر جریانی رویاگونه است که در آن کاراکترها نمایی فراتر از حد طبیعی خود دارند.

با همراهی موسیقی فوق العاده عالی «ویکتور یانگ» شین، تبدیل به نمودی آرمانی از خوبی و مهربانی می شود، و بازی ظریف و گیرای «آلن لد» نیز بسیار تاثیرگذار است. در مقابل «جک پالانس» در نقش ششلول بندی دیگر به نام (ویلسون) مظهر شرارت و پلیدی است؛ اهریمنی با دستکش سیاهرنگ که پیام آور مرگ است. اگر چه کودک، درام را فقط به صورت مقابله خیر و شر می بیند، اما خود فیلم بیشتر دورنمای مبهم و پیچیده ای را مد نظر دارد و فیلم به ناپاکی و وجه منفی خشونت می پردازد، که بوسیله آن شین نمی تواند گذشته خود را ترک و فراموش کند. همچنین فیلم دلالتی قوی بر نحوه جلوگیری از هیجان، اضطراب و عشق نافرجام دارد. دلبستگی شین به خانواده (استارت) به خاطر علاقه روزافزون او به (ماریان) است، که به زحمت قادر به مخفی کردن آن است. شین، تلاش می کند با احساس خود بجنگد زیرا بروز یک مسئله احساسی برای کسی که قلبا به هیجان و زندگی متلاطم عادت کرده، ایجاد مشکل می کند. صحنه وداع آنها در حالی که هر دو می دانند بروز هر نوع ارتباط و دادن هر تعهدی به یکدیگر عاقبت ندارد و در اصل همین احتیاط و خویشتن داری آنان است که جنبه رمانتیک ماجرا را جذاب تر می کند، از جمله به یادماندی ترین بخش های فیلم است.

بازی زیبای «وان هفلین» و «جین آرتور» به صحنه های ملایم فیلم که بسیار هم طبیعی از کار درآمده، جذابیتی خاص بخشیده است. نزاع و درگیری در کافه مانند باله ای وحشیانه و خشن است. چنین به نظر می رسد که جدال بین ویلسون و یکی از ساکنان و نیز کتک کاری شین و استارت باعث تشکیل شکافی شکسپیر وار در نظام طبیعت می شود. در ابتدا، توفانی تهدید کننده، سایه شوم مرگ را بر همه جا می گستراند. سپس ماریان با جیغ هایش و اسب ها با عصبی شدنشان خبر از اوضاع متشنجی می دهند. آنها در حین نزاع بر روی (کنده) درختی می افتند که پیش از آن شین برای از ریشه درآوردنش به استارت کمک کرده بود. در اینجا یادآوری می شود که قطعا یک بار دیگر شین باید کاری را تکمیل کند که استارت آن را آغاز کرده بود.

رودرویی شین و ویلسون، شکوه مراسم و آداب دینی را دارد. و صحنه وداع شین و جو کوچولو، به زیبایی و لطافت هرچه تمامتر انجام می شود. شین دستش را بر روی سر پسرک می گذارد و می گوید: «به مادرت بگو که در این دره دیگر احتیاجی به سلاح نیست»، و به پسرک وعده دوران آرام و خوش را می دهد. وزمانی که کوچولو در پی او فریاد می زند و صدایش در تپه ها پژواک می یابد که (مادر به تو احتیاج دارد… من میدانم… احتیاج دارد) ناراحتی و تشدید درد را در چهره اش می بینیم. او فریاد می زند «شین» برگرد… اما معصومیت و افسانه وار بودن قهرمانی که شین نمایانگر اوست اینک در شرف محو شدن قرار دارد؛ درست همانگونه که وسترن در جستجوی دورانی جدید و کاملتر برای خود بود.

«جرج استیونس» روح آرمانی رویای آمریکایی را به موقع درک و شناسایی کرده و نمایش داده بود. و آن را در «شین» با ابهت و عظمت به تصویر کشید.