نقد فیلم زنان: زنانی که نه امروزی هستند و نه دیروزی

به سايت لحظات به يادماندني خوش آمديد براي مطالب كه استفاده مي كنيد ، نظر بدهيد و با اين كار ما را در بهبود سايت ياري كنيد . تشكر سي دي هاي آموزشي ويژه ازدواج ! ناپلئون بناپارت : عفت در زن مانند شجاعت است در مرد ، من از مرد ترسو همچنان متنفرم که از زن نانجیب ناپلئون بناپارت : پیروزی یعنی خواستن . كسي كه با تخيلات پريشان از مشكلات براي خود كوهي مي سازد و هر چيز را دشوار مي داند ، واژگون شدن او حتمي است . ( آدلف هيتلر ) اهداف اين سايت کسی که با تخیلات پریشان از مشکلات برای خود کوهی می سازد و هر چیز را دشواری می داند واژگون شدن او حتمی است. ( آدلف هيتلر )

صفحه اصلی / گروه هنر / سینما و تلوزیون / مقالات و نوشته ها / نقد فیلم زنان: زنانی که نه امروزی هستند و نه دیروزی

نوشته شده توسط -

عنوان فیلم: زنان
(The Women)
کارگردان: دایان انگلیش
(Diane English)
نویسندگان: دایان انگلیش (فیلمنامه)، کلر بوس لوس (نمایشنامه)
(Diane English و Clare Boothe Luce)
تاریخ اکران: ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۸ (۲۲ شهریور ۱۳۸۷)
ژانر: کمدی، درام
شعار فیلم: همه چیز در مورد… است.
بازیگران: مگ رایان (Meg Ryan)، انت بنینگ (Annette Bening)، اوا مندس (Eva Mendes)، دبرا مسینگ (Debra Messing)، بت میدلر (Bette Midler)، کندیس برگن (Candice Bergen)، کری فیشر (Carrie Fisher)
آهنگساز: مارک ایشام
(Mark Isham)
درجه فیلم: PG-13 (به دلیل صحنه های نامناسب، صحبت های نامناسب و کمی استفاده از مواد مخدر و سیگار کشیدن های خیلی کم)
مدت زمان فیلم: ۱۱۴ دقیقه
محصول: ایالات متحده
کمپانی: Picturehouse Entertainment

مقدمه:

فیلم زنان (The Women) بازسازی یک فیلم کلاسیک، ساخته ی جورج کیوکر (George Cukor) به همین نام و با شرکت ستاره های معتبر سال ۱۹۳۹ یعنی هفتاد سال پیش، نورما شیرر (Norma Shearer)، جان کرافورد (Joan Crawford) و رزالیند راسل (Rosalind Russell) است و به این ترتیب از فیلم های نوع خودش قدیمی تر است. این فیلم، آن موقع براساس نمایشنامه ای از کلر بوس لوس (Clare Boothe Luce) درست شده بود، که در زمان خودش یعنی سال ۳۶ بر روی صحنه برادوی بسیار گل کرده بود.

داستان فیلم در مورد یک دختر آرایشگر در یک فروشگاه بزرگ، شیک و گران در شهر نیویورک است که ماجرای رابطه ی یکی از دختر های فروشنده را با یک مرد زن دار و ثرومند، برای خانم متشخصی که از مشتریانش است، فاش میکند که از قضا شوهر یکی از دوست های این خانم از آب در می آید. به این ترتیب، هر چند ما این مردها را نمی بینیم، اما حرف ها درباره مردهاست. مردهایی که هوس بازی، عشق و خیانتشان، دوستی های میان این زن ها را به خطر میندازد. به این ترتیب به این فیلم نمی توان لقب زن محور داد.

کارگردان این فیلم، خانم دایان انگلیش (Diane English)، از فعالان حقوق زن است. به خصوص در کار سینما، به گروهی تعلق دارد که میگویند اگر همه ی دنیا هم عوض شده باشد، مرد محوری، مرد پرستی و مردسالاری در هالیوود عوض نشده است و از همین زاویه هم برای پیدا کردن تماشاچی برای فیلمش استفاده میکند.

نقد و بررسی:

هفته ی پیش در مراسم افتتاح اکران عمومی روایت امروز فیلم کلاسیک زنان در لس آنجلس، خانم دایان انگلیش، کارگردان فیلم از سختی ساختن فیلم های زن محور در هالیوود امروز شکایت می کند و می گوید برای راه انداختن و ساختن این فیلم، چهارده سال زحمت کشیده است.

فیلم زنان، از روی فیلم کلاسیک سال ۱۹۳۹ جورج کیوکر ساخته شده، آن هم براساس نمایشی از کلر بوس لوس بوده است. اثری زن محور با بازیگران تماما زن، با تمرکز بر واکنش زن ها به خیانت در زناشویی و دوستی.

اوا مندس - فیلم زنان

بازیگر فیلم، اوا مندز (Eva Mendes)، می گوید مشکل زن بودن در هالیوود، کمبود نقش های مناسب برای زنان است.

در فیلم زنان، دبرا مسینگ (Debra Messing)، نقش دختر آرایشگری را بازی می کند که ناخواسته رازی سربسته درباره ی خیانت شوهر یک زن ثروتمند را فاش می کند.

دبرا مسینگ می گوید ساخته شدن این فیلم ۱۴ سال طول کشید، برای اینکه قدرتمندان هالیوود گفتند هیچ کس فیلمی درباره زن ها را نگاه نمی کند.

در فیلم زنان شخصیت های مرد نشان داده نمی شوند، اما همه حرف ها و کارهای زن ها، در واکنش به آنهاست.

تهیه کننده، ویکتوریا پرمن (Victoria Pearman)، می گوید حتی پوستر فیلم قدیمی زنان هم نشان می دهد که روایت اصلی در واقع درباره مردها بود. در حالی که فیلم ما، برعکس درمورد خود زن هاست.

بازیگران فیلم، انت بنینگ (Annette Bening) و مگ رایان (Meg Ryan) هم با این موافق هستند. مگ رایان می گوید آنچه او در این فیلم دوست دارد، این است که تاثیر به هم خوردن دوستی زن ها را در اجتماع و قلب و روح آنها نشان می دهد و تاکید می کند که این فیلم، در اصل فیلمی، در مورد دوستی میان این زن ها است.

خانم انگلیش، سناریست و کارگردان فیلم زنان، زن محور بودن را دلیل مقاومت تهیه کنندگان برای حمایت مالی از پروژه اش می داند. و گفت که ۱۴ سال طول کشید که من این فیلم را توانستم درست کنم. ولی باید گفت این اولین تجربه این خانم برای کارگردانی سینماست که ممکن است سرمایه دار در تامین بودجه برای این فیلم مکث کند. یعنی همه تقصیرها هم بر زن محور بودن فیلم نیست. ولی خانم دایان انگلیش حق زیادی به گردن حقوق زن ها دارد، و این هم به خاطر کارش در تلویزیون به عنوان نویسنده و گاهی هم تهیه کننده ی یک سریال موفق به نام مرفی براون (Murphy Brown) با شرکت کندس برگن (Candice Bergen) است (که اینجا هم یک نقش کوچک در فیلم دارد) که ده سال هر هفته از سال ۸۸ تا ۹۸ پخش می شد. شخصیت اصلی این سریال، مرفی براون با بازی کندس برگن، گوینده خبر تلویزیون بود و جذابیتش این بود که ارزش های قالب در اجتماع را به چالش می گرفت و به همین خاطر هم مورد حمله محافظه کاران قرار داشت. مثلا در امریکا بچه دار شدن او بدون شوهر، رسما مورد حمله و انتقاد شدید دن کوئل قرار که آن زمان معاون جورج بوش پدر، رئیس جمهور امریکا بود گرفت که می گفت این سریال بدآموزی دارد.

مگ رایان - فیلم زنان

کارگردان سعی کرده با آوردن مگ رایان، انت بنینگ و دبرا مسینگ به عنوان شخصیت های اصلی قصه، آنها را تا جای ممکن آدم هایی معرفی کند که با هم فرق داشته باشند که تا با این کار بتوانند به گروه های مختلف اجتماعی دست یابی پیدا کنند و تماشاگر برای فیلم جذب کنند. به قول فاربر، منتقد هالیوود ریپورتر، دوستی این زنها، با این سلیقه ها و وضع خانوادگی، وضع اجتماعی و کاملا متفاوتشان، خودش قابل قبول به نظر نمی رسد. اصلا اینها چگونه با هم دوست شدند؟ فاربر معتقد است که همین آگاهی سیاسی فیلم و تلاش دایان انگلیش برای پیام دادن است که به جنبه های دراماتیک فیلمش هم لطمه زده است.

خانم انگلیش با وسواس و تلاش زیاد، خط های اصلی قصه ی فیلم سال ۱۹۳۹ و آن نمایش کلاسیک زنان را که در زمان خودش پرفروش و محبوب عام بود، حفظ کرده و مثلا اینجا می بینیم اگر در فیلم و آن نمایش ۷۰ سال پیش، خبر خیانت شوهر، فرصتی برای طنز اجتماعی به دست نویسنده می داد که به خصوص زن های طبقه مرفه را به خاطر اختلافی که بر سر نوع واکنش به این خبر و جار و جنجالی که می کردند و چگونه به همدیگر نیش و کنایه می زدند، دست بیاندازد، در نسخه امروزی این اثر، این خبر به جای اینکه بین زن ها اختلاف بیاندازد، این زن ها را به هم نزدیک می کند، به این ترتیب به جای مبارزه جویی با شوهر خیانتکار، نسخه جدید پر از اندرز در باره ی توان بخشی به زن ها است و به قول منتقد مجله تخصصی ورایتی، دایان انگلیش به اندازه کارگردان های زن دیگر، مثل نورا افران (Nora Ephron) یا ننسی مایرز (Nancy Meyers)، در به وجود آوردن احساس محبت و خوش بینی بین زنهای قهرمان هم موفق نیست. بنابراین نمی توان انتظار داشت که این روایت جدید از فیلم زنان مثل فیلم های زن محور اخیر از جمله فلان اند د سیتی و حتی ماما میا، در گیشه، فیلم موفقی از آب در بیاید.

فرق نسخه ۱۹۳۹ و ۲۰۰۸ این است که ۷۰ سال پیش، زن های این نمایش به خاطر جسارت، سر زبانی و نیش هایی که می زدند و جلوی همدیگر در برابر مردها می ایستادند امتیاز می گرفتند. اما الان اگر به فیلم نگاه کنیم، به قول منتقد مجله هفتگی نیویورک، گرایش در فیلم به طرف حساسیت، آسیب پذیری و خواهر خواندگی زن ها است. از دید این منتقد چیزهایی که برای امروزی کردن به داستان اضافه شده است، آن را از واقعیت دور کرده است. نه امروزی است و نه دیروزی. به عنوان نمونه، دیالوگ هایی درباره جراحی پلاستیک برای از بین بردن چین و چروک زمان از روی صورت ها، نتیجه عکس میدهد. زیرا هواس تماشاچی متوجه صورت این بازیگرهای جاافتاده مثل انت بنینگ و مگ رایان می شود که کلی کار جراح پلاستیک روی اینها شده است. در فیلم شوخی های زیادی گفته می شود که این شوخی ها بدتر نتیجه عکس داده است.

فیلم با همه این امکاناتی که در دست داشته، هنرپیشه های برجسته هالیوود و حتی حضور بت میدلر (Bette Midler)، کندس برگن (Candice Bergen) و چندین هنرپیشه مهم دیگر که نقش های کوتاه در فیلم دارند، نقد خوبی نداشته است. چون بیشتر به دنبال سیاست بازی و پیام رسانی بوده تا ساخت فیلمی تفریحی و سرگرم کننده.

منبع : سرزمين فيلم